Wypalenie zawodowe

Oto kolejna choroba cywilizacyjna, prowadząca do głębokiego kryzysu, spowodowana zazwyczaj wyczerpaniem jednostki w wyniku przepracowania

Pojęcie wypalenia zawodowego, (z ang.: job
burnout), w świadomości społecznej obecne jest już przeszło 30
lat, jednak dopiero w ostatnich latach nabrało rozgłosu i zaczęło
być postrzegane jako poważny problem społeczny, podobnie jak
"/"http://www.hrc.pl/index.php?dzid=0&did=321/"">

pracoholizm

. W latach
70-tych psychologowie zajmowali się zagadnieniem wyczerpania
emocjonalnego. Problem ten najczęściej obserwowany był u ludzi
wyjątkowo zaangażowanych w swoją pracę, których zawód polegał
przede wszystkim na niesieniu pomocy innym, np. u nauczycieli,
wychowawców, lekarzy. Obecnie problem ten może dotknąć każdego.
Najczęściej obserwowany jest u ludzi młodych, aktywnych, pełnych
marzeń i pomysłów, lecz pędzących zbyt szybko po szczeblach kariery
oraz u poważnych iznesmenów, którzy zatracili się w pracy
zawodowej.

Czym właściwie jest
wypalenie zawodowe?

Jest to stan wyczerpania emocjonalnego jednostki,
przejawiający się zmniejszonym zainteresowaniem pracą, obniżoną
aktywnością oraz brakiem satysfakcji z wykonywanych czynności
służbowych. Wypaleniu zawodowemu towarzyszy zazwyczaj obniżone
poczucie dokonań osobistych, objawiające się przekonaniem o braku
kompetencji zawodowych, niedostatecznej wiedzy. Osoba, która do tej
pory świetnie radziła sobie z obowiązkami zawodowymi zaczyna nagle
krytykować swoje umiejętności, poddaje w wątpliwość zasadność
dalszej pracy, traci motywację i wiarę w siebie. Do tego dochodzi
nieraz poczucie bezsensu istnienia, brak kreatywności i chęć
ucieczki.