W zależności od rodzaju pracy oraz wykształcenia oczekiwania te mogą być zupełnie odmienne. Dużą rolę odgrywa tu także poziom intelektualny. Wprawdzie nie można przyjąć, że pracownik pracujący fizycznie jest mniej inteligentny od swojego kolegi w biurze projektowym, bo nie zawsze tak bywa, ale bliższe prawdy będzie stwierdzenie, iż głównym motywatorem pracownika fizycznego pozostanie wynagrodzenie finansowe.
Zupełnie inaczej będzie to wyglądało w odniesieniu do pracownika, którego zajęcie wymaga wzmożonego wysiłku intelektualnego. Zwykle szuka on nie tylko dobrego zarobku, ale także możliwości rozwoju osobistego w pracy. W ostatnich latach zaobserwowano, iż nawet pracownicy wykonujący zawody wymagające niskich kwalifikacji, przywiązują większą niż kiedyś wagę do własnego rozwoju. Zarządzający powinien interesować się sytuacją każdego ze swoich podwładnych i zwrócić szczególną uwagę na tych, którzy podejmują trud dokształcania się w wolnym czasie. Warto stwarzać warunki ułatwiające naukę. To zazwyczaj działa bardzo motywująco i sprawia, że firma oraz przełożony będą postrzegani w dużo lepszym świetle. To, jak wiadomo, będzie miało pozytywny wpływ na cały proces zarządzania.